داداش 5555 خادم امامزاده محمد عابد اراک

دنيا دنيا

اي عطر نامت جاري بر لب من

روشن تر از ماه رويت در شب من

گيسو بيفشان تا شب سر بگيرد

چهره مپوشان تا دل پر بگيرد

اي با تو عاشق تر زيباتر دنيا           دنيا

بر تشنه كامي ها جاري شو دريا     دريا

باز آ و زيبا كن دريا كن دل را          دل را

اي از تو دل آيينه وار

با من بمان بر من ببار

تا پر كشد با تو نسيم

تا گل كند با تو بهار

بخت شب آيين مرا صبح سپيدي

چهره مپوشان كه مرا عمر و اميدي

رؤيا رؤيا در خواب منی

                              روشن روشن مهتاب مني

رؤيا رؤيا در خواب منی

                              روشن روشن مهتاب مني

اي عطر نامت جاري بر لب من

روشن تر از ماه رويت در شب من

گيسو بيفشان تا شب سر بگيرد

چهره مپوشان تا دل پر بگيرد

اي با تو عاشق تر زيباتر دنيا           دنيا

بر تشنه كامي ها جاري شو دريا     دريا

باز آ و زيبا كن دريا كن دل را          دل را

اشكم تويي آهم تويي

مهرم تويي ماهم تويي

عشق مرا ايمان من

روحم تويي راهم تويي

بخت شب آيين مرا صبح سپيدي

چهره مپوشان كه مرا عمر و اميدي

رؤيا رؤيا در خواب منی

                           روشن روشن مهتاب مني

رؤيا رؤيا در خواب منی

                           روشن روشن مهتاب مني

قدح

قدح را سر كنيد ، قدح را سر كنيد

شب را سحر كنيد

غم دنيا را از سر به در كنيد

                                    غم دنيا را از سر به در كنيد

الا اي يار خطر دارد جدايي

نهال بي ثمر دارد جدايي

بيا كه ما و تو يك جاي نشينيم

كه مرگ بي خبر دارد جدايي

 قدح را سر كنيد ، قدح را سر كنيد

شب را سحر كنيد

غم دنيا را از سر به در كنيد

                                    غم دنيا را از سر به در كنيد

زندگي چيست خون دل خوردن        زير ديوار آرزو مردن

                                                 زير ديوار آرزو مردن

رسم دو رنگي آيين ما نيست             يكرنگ باشد روز و شب من

گذشت آن كه تو سالار ديگران بودي         خداي عشق من و يار ديگران بودي

گذشت آن كه ز درگاه خود مي راندي        مرا به تلخي و شيرين ديگران بودي

قدح را سر كنيد ، قدح را سر كنيد

شب را سحر كنيد

غم دنيا را از سر به در كنيد

                                   غم دنيا را از سر به در كنيد

الا اي يار خطر دارد جدايي

نهال بي ثمر دارد جدايي

بيا كه ما و تو يك جاي نشينيم

كه مرگ بي خبر دارد جدايي

 قدح را سر كنيد ، قدح را سر كنيد

شب را سحر كنيد

غم دنيا را از سر به در كنيد

                                  غم دنيا را از سر به در كنيد

دلبر

دلُم امشو به تنهايي خود خو كرده

                                                 آي جونم واي دلبر

ياد چشمون سياهش منو جادو كرده  

                                                 آي جونم واي دلبر

دلم پيش پر مي زنه

به هر دري در مي زنه

به هر خونه سر مي زنه

دلُم دلُم دلُم

خدا مهربونه

               يار عاشقونه

                              دل مو جوونه

                                              خدا خدا خدا

خودش خوب مي دونه

             كه بر جون عاشق

                               جدايي گرونه

                                              خدا خدا خدا

هنو از دست غمش ديده ما گريونه

                                              آي جونم واي دلبر

بعد عمري هنو اَم مرغ دلم نالونه

                                             آي جونم واي دلبر

مي رم مي گردم سر به سر

دشت و دمن كوه و كمر

مي رم ازو گيرم خبر

مي رم مي رم مي رم

خدا مهربونه

               يار عاشقونه

                              دل مو جوونه

                                              خدا خدا خدا

خودش خوب مي دونه

             كه بر جون عاشق

                               جدايي گرونه

                                              خدا خدا خدا

خداوندا دلم يه جايي بنده

همو جايي كه ايوونش بلنده

همو جايي كه دل خواهم صنوبر

همو جايي كه او بالا بلنده

               يار عاشقونه

                              دل مو جوونه

                                              خدا خدا خدا

خودش خوب مي دونه

             كه بر جون عاشق

                               جدايي گرونه

                                              خدا خدا خدا

تو  نديدي مرا

هرچه شكفتم تو نديدي مرا

رفتي و افسوس نچيدي مرا

                                  رفتي و افسوس نچيدي مرا

ماندم و پژمرده شدم ريختم

تا كه به دامان تو آويختم

هرچه شكفتم تو نديدي مرا

رفتي و افسوس نچيدي مرا

                                  رفتي و افسوس نچيدي مرا

ماندم و پژمرده شدم ريختم

تا كه به دامان تو آويختم

                              تا كه به دامان تو آويختم

دامن خود را متكان اي عزيز

اين منم اي دوست به خاكم نريز

دامن خود را متكان اي عزيز

اين منم اي دوست به خاكم نريز

واي مرا ساده سپردي به باد

حيف كه نشناخته بردي ز ياد

همسفر بادم از آن پس مدام

مي گذرم بي خبر از بام و شام

مي رسم اما به تو روزي دگر

پنجره را باز گذاري اگر

                            پنجره را باز گذاري اگر ...

شيرين من كجايي

رفتي تو و جاي تو را از ياد تو آكنده ام

تصوير زيباي تو را بر سنگ و صخره كنده ام

 انگار كه روح فرهاد

ز بيداد

        ز بيداد

سر داده ناله بر باد

شيرين من كجايي

شيرين من كجايي   

                      شيرين من كجايي

از بيستون مي آيد صدايي

امان از اين جدايي

                        شيرين من كجايي

امان از اين جدايي

                        شيرين من كجايي

فرهادم و فرياد من تا آسمانها مي رود

همراه يادت ياد من تا بي زمانها مي رود

امان از اين جدايي

                        شيرين من كجايي

اي هر ستون از بيستون با نقش تو آذين شده

اي كام بخت تيره گون با نام تو شيرين شده

با شوق ديدن تو سرتا به پا نگاهم

تا نقش خود ببيني در چشم بي گناهم

مي گيرمت هر شب خبر

                                شيرين من كجايي

مي پرسمت از هر سحر

                                شيرين من كجايي

مي پرسمت از هر سحر

                                شيرين من كجايي

گويي هنوز هم تيشه ام با صخره دارد گفتگو

تا كه بگيرد  بيستون از خون سرخم آبرو

از بيستون مي آيد شبانه شبانه

عشقي كه مي  سرايد با گريه اين ترانه

هر سو نسيم مي وزد

ويران تر از ويران منم

هر سايه اين جا مي خزد

چون روح سرگردان منم

هر سايه اين جا مي خزد

چون روح سرگردان منم

امان از اين جدايي

                        شيرين من كجايي

امان از اين جدايي

                        شيرين من كجايي

امان از اين جدايي

                        شيرين من كجايي

امان از اين جدايي

                        شيرين من كجايي ...

تو مي آيي

چو مرغ شب خواندي و رفتي           دلم را لرزاندي و رفتي

شنيدي غوغاي طوفان را                زخواندن واماندي و رفتي

به باغ قصه به دشت خواب   

           سايه ي ابري است در دل مهتاب

                                     مثل روح آزرده مرداب

دلم را لرزاندي و رفتي        چو مرغ شب خواندي و رفتي

تو اشك سرد زمستان را       چو باران افشاندي و رفتي

سياه شب لاله افشان شد           كوير تشنه گلستان شد

                              تو مي آيي

                              تو مي آيي

                              تو مي آيي

ز باغ قصه به دشت خواب        ز راه شيرين پر مهتاب

تو مي باري چون گل باران         به جام نيلوفر مرداب

سياه شب لاله افشان شد           كوير تشنه گلستان شد

                              تو مي آيي

                              تو مي آيي

                              تو مي آيي

زير چتر سبز باران

برگ لرزان درختان

آيد به يادم دوباره

كوچه باغ پرسه گاهان

مي تراويد از نگاهش

شور و شرم كودكانه

مي سرودم زير باران

از نگاه تو ترانه

اگر از آن همه شوق و آرزو

      مانده در قلب تو هم بگو بگو

               زمزمه كن همه را به گوش من

                                       تا بگيرم بوي باران

گل هميشه بهار من بيا

       با گل خنده كنار من بيا

              تا همه هستيم از حضور تو

                                گل كند همچون بهاران

دم به دم افسانه مي خواند             در كنار گوشمان باد

نغمه هاي عاشقي را                    باد و باران يادمان داد

مي توانستم چو  لبخند                بر لبانت جان بگيرم

يا بلغزم همچو اشكي                  كنج لبهايت بميرم

اگر از آن همه شوق و آرزو

      مانده در قلب تو هم بگو بگو

               زمزمه كن همه را به گوش من

                                       تا بگيرم بوي باران

گل هميشه بهار من بيا

       با گل خنده كنار من بيا

              تا همه هستيم از حضور تو

                                گل كند همچون بهاران

در دل شب ديده ی بيدار من            بيند آن ياري كه دل را  آرزوست

چون بيايد پيش پيش مركبش       مرغ شب آوا برآرد دوست دوست

                                دوست  دوست ...

خوش آمدي نازنين خوش آمدي شبي به خانه من
كه چون هما سايه ها فكنده اي به آشيانه من
لب فسون ساز تو نگاه تو ناز تو مي شبانه من
خوش آمدي خوش آمدي به آشيانه من
بيا بيا كه نغمه اي بود ترانه من
زند لب ساغر بوسه بر لبم
تو چون يارايي چهره شبم
چه شود پس از اين نفسي كه تو داد دلم برسي
بنشين و بنشان تو شرار تن من
كه چون گلخنده دل گذرد بر لب من
همه شب به خيالم گذري
گذري تو به سيماي پري با ناز و عشوه گري
به خدا كه بود رشك چمن ز رخت همه كاشانه من

ديگر گويم چه سخن
تو فريبا به نگاهي بفريبي دل من
به سحرگه به جز از غم نبود حاصل من

   تقدیم به آن که 

                      ز فراقش می سوزم

زفراقت می سوزم همه شب در تنهایی

به امیدی بنشستم که تو شاید باز آیی

من اگر عاشق گشتم به هوای تو بود

بخدا شور عشقت دل من را به ربود

تب عشقت جانم را همه شب می سوزاند

چه کسی در این عالم غم من را میداند

به عشق تو زده آتش بر دلم

لحظه ای بنشین در محفلم

ای شکفته در آوایم صبح روشن فردایم

خواب خوب من رویاهایم

چلچراغ من خورشیدم

سایه سار من امیدم با تبسمت خندیدم

از شکفتنت گلها چیدم

دیگرم تو مسوزان  بیش از این

جان من به فدایت نازنین

لحظه ای نتوانم بی تو زنده بمانم  

عاشقانه بگویم  عاشقانه بخوانم

بی تومن به دو عالم سرگردانم

عاشقی سخن من جان من زتو روشن

چون روی زکنارم بی سامانم

به عشق تو زده آتش بر دلم

لحظه ای بنشین در محفلم

ای شکفته در آوایم صبح روشن فردایم

خواب خوب من رویاهایم

چلچراغ من خورشیدم

سایه سار من امیدم با تبسمت خندیدم

از شکفتنت گلها چیدم

اینم آهنگش اگه کسی خواست دانلود کنه:

تب عشق

تقدیم  به ساحت مقدس امام زمان (عج)

ز فراقت می سوزم همه شب در تنهایی

به امیدی بنشستم که تو شاید باز آیی

گل پونه های وحشی  دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها
حبیبم سیل غمها

گل پونه ها نا مهربانی
 آتشم زد آتشم زد
گل پونه ها نا مهربانی آتشم زد آتشم زد
گل پونه ها بی همزبانی آتشم زد
می خواهم اکنون تا سحر گاهان بخوانم
افسرده ام  دیوانه ام  آزرده جانم
گل پونه های وحشی دشت امیدم
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها
حبیبم سیل غمها

                                      

یه زخم کهنه روی بالم/ یه آسمون که چشم برام نیست

به غیر واژه غریبی/ چیزی توی ترانه هام نیست

حتی یه آینه پیش روم نیست/ که اسممو یادم بیاره

تنهاترین مسافر شب/ تو خلوتم پا نمیذاره

ازم نخواه با تو بمونم/ تو هیچی از من نمیدونی

اگه بگم راز دلم رو/ تو هم کنارم نمی مونی

دل من از نژاد عشقه/ از تو و از ترانه لبریز

یه دنیا غم توی صدامه/ مثل سکوت تلخ پاییز

من یه پرنده غریبم/ من از نژاد آسمونم

میون این همه ستاره/ من یه شهاب بی نشونم...

ازم نخواه با تو بمونم/ تو هیچی از من نمیدونی

اگه بگم راز دلم رو/ تو هم کنارم نمی مونی...

زنده یاد ناصر عبدللهی ...

روحش شاد و یادش گرامی...