| افسانه |
|
شب سري به ميخانه زدم
بوسه اي به پيمانه زدمراز دل چو گفتم به سبو
اشك من گره شد ز گلو
ناله بر دل شكستم تا نگويي كه مستم
ناله بر دل شكستم تا نگويي كه مستم
شکوه میکنم ازتووچشم سیاهت
لحظه اي ز دل نميرود ياد نگاهت
اي عزيز غايب ز نظر
ستاره ي بزم هنر
ناله بر دل شكستم تا نگويي كه مستم
ناله بر دل شكستم تا نگويي كه مستم
چون موجي سرگردان درآغوش طوفان
چون موجي سرگردان در آغوش طوفان
گذشتم گذشتم گذشتم از تو
چه رسوا كه افسانه گشتم از تو
پا بي تو به ميخانه گذارم . نگذارم
لب بر لب پيمانه گذارم . نگذارم
تو شمعي و من در هوس شعله عشقم
اين شعله به پروانه گذارم . نگذارم
شکوه میکنم ازتووچشم سیاهت
لحظه اي ز دل نميرود ياد نگاهت
اي عزيز غايب ز نظر
ستاره ي بزم هنر
ناله بر دل شكستم تا نگويي كه مستم
ناله بر دل شكستم تا نگويي كه مستم | |
+ نوشته شده در یکشنبه
1387/09/03ساعت 23:9 توسط داداش 5555
|
